اورانوس[۱۱] (در اسطورههای یونان οὐρανός، خدای آسمان و برابر پارسی سرهٔ آن آهوره[۱۲]) هفتمین سیاره از نظر نزدیکی به خورشید[۱۳] و سومین سیاره از نظر اندازه و چهارمین سیاره از نظر جرم در منظومهٔ خورشیدی است. اورانوس هر ۸۴ سال و ۷ روز یکبار به دور خورشید میگردد. همچنین هر ۱۰ ساعت و ۴۸ دقیقه یک دور به دور خودش میچرخد. اورانوس دارای بیش از ۲۷ قمر است؛ بزرگترین آنها به نامهای میراندا، آریل، آمبریل، تیتانیا و ابرون است. این سیاره را ویلیام هرشل در سال ۱۷۸۱ میلادی کشف کرد.[۱۴]
اورانوس یکی از سیارات هشتگانهٔ منظومهٔ خورشیدی که از لحاظ بُعد فاصلهاش نسبت به خورشید در ردیف هفتم پس از زحل قرار گرفتهاست. فاصلهٔ متوسط این سیاره تا خورشید ۲٬۸۶۹٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر[۱۴] و ۱۴٫۵ بار از کرهٔ زمین بزرگتر است. اورانوس ۲۷ ماه طبیعی دارد. این سیاره با چشم غیرمسلح دیده نمیشود.[۱۵] محور حرکت وضعی این سیاره کاملاً با مدار حرکت انتقالیاش منطبق است. سفرهای اکتشافی به این سیاره کمتر از ده مأموریت بوده[۱۶] که شاخصترینش مأموریت ویجر ۲ بود که این فضاپیما در ژانویهٔ ۱۹۸۶ به آن رسید.[۱۷]اورانوس نام یکی از اسطورههای یونانی است که تجسم آسمان (و بهشت[۱۸]) محسوب شده و پدربزرگ زئوس و پدر کرونوس میباشد. وی با گایا (تجسم زمین و مادر اورانوس[۱۸]) همبستر شد و فرزندان متعددی از وی به دنیا آورد گایا که از این موضوع خسته شدهبود از کرونوس (یکی از فرزندان) کمک خواست و وی آلت تناسلی اورانوس را با داس برید و به دریا افکند بنابر افسانهای که بین تاریخشناسان مورد اختلاف است آفرودیته الهه عشق از عطری (یا خون[۱۸]) به وجود آمدهاست که هنگام افکنده شدن آلت تناسلی اورانوس به دریا، بلند شد.[۱۹]
این سیاره قبل از کشف به صورت یک ستاره در کاتالوگ جان فلاستمد در سال ۱۶۹۰ به عنوان ستاره «۳۴ ثور» ثبت شده بود. . اخترشناس فرانسوی پیر لمونیر این سیاره را بین ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۹ دوازده بار (با در نظر گرفتن ۴ شب متوالی) رصد کرده بود.[۲۰]
ولی توسط ویلیام هرشل و در خانهاش (اکنون موزه اخترشناسی) در شهر بث، سامرست و در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ رصد شد،[۲۱] و در ۲۶ آوریل ۱۷۸۱ به عنوان دنبالهدار گزارش شد.[۲۲] هرشل آن را به عنوان جرمی که در برابر ستارگان اختلاف منظر دارد گزارش داد،[۲۳] u
او اینگونه در ژورنال نگاشت «در نزدیکی زتا ثور … یا یک سحابی است یا یک دنبالهدار».[۲۴] در ۱۷ مارس نگاشت «به دنبال سحابی یا دنبالهدار به این نتیجه رسیدم که دنبالهدار است زیرا جایش را تغییر میدهد».[۲۵] و حتی هنگامی که این جرم را به عنوان کشف به انجمن سلطنتی گزارش میداد باز براین باور بود که دنبالهدار است و این عقیده را داشت تا زمانی که بهطور مطلق اثبات شد که اورانوس یک سیاره است.[۲۶]
تلسکوپی که ویلیام هرشل با آن اورانوس را کشف کرد واقع در موزه ویلیام هرشل، بث
هرشل در ۲۳ آوریل به ستارهشناس سلطنتی نویل ماسکلین نگاشت: «من نمیدانم چه باید صدایش کرد. شاید بتوان آن را به سیاره نامید.».[۲۷]
توسط ویلیام هرشل و در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ به عنوان دنبالهدار کشف شد و نام آن توسط جان بوده پیشنهاد گردید[۱۶]